Mowa odgrywa fundamentalną rolę w procesie porozumiewania się ludzi. Wyraźna i poprawna pod względem fonetycznym i gramatycznym powinna być ogólnie spotykaną normą. Niestety tak nie jest. Obserwacje i badania dowodzą, że liczba dzieci z wadami wymowy rośnie, przy czym największą grupę stanowią przypadki, w których występują zaburzenia artykulacji głosek. Najczęściej problemy te dostrzegane są zbyt późno, dopiero gdy dziecko trafia do szkoły.

Rodzice, a także nauczyciele, często zastanawiają się czy uczeń mówi poprawnie. Jednak by dokonać właściwej oceny, powinni zawsze pamiętać, ze rozwój mowy nie przebiega u wszystkich dzieci jednakowo.

Logopedia zajmuje się mową w jej szerokim aspekcie, zaś głównym zadaniem logopedy jest terapia wszelkiego rodzaju zaburzeń. Ma ona na celu usunięcie, a ściślej złagodzenie, skutków tych zaburzeń. Nigdy nie są one izolowanymi deficytami – zawsze wskazują na bardzo złożone przyczyny organiczne i psychiczne, które niełatwo od razu ustalić. Mając na uwadze podstawowy cel terapii, należy pamiętać o zapewnieniu jak najlepszych warunków sprzyjających pełnemu rozwojowi funkcji językowej. Ważnym, a jednak często pomijanym, elementem terapii jest wypracowanie właściwego stosunku otoczenia do osoby z zaburzoną mową. Aby zapewnić sukces i trwałość leczenia potrzebna jest stała współpraca logopedy, rodziców i nade wszystko samego ucznia.

Podczas zajęć logopedycznych najważniejsze jest stosowanie zasady atrakcyjności. Podtrzymywanie zainteresowania dziecka wymaga od terapeuty metodycznej elastyczności -ciągłego zmieniania sposobu pracy oraz pomocy edukacyjnych. Brak różnorodności i monotonia sprawiają, że znudzone dziecko nie chce przychodzić do gabinetu. Dlatego też logopeda preferuje formy pracy połączone z ruchem oraz krótkotrwałe ćwiczenia prowadzone w formie zabaw i gier. Aby proponowane ćwiczenia pozostawały w sferze najbliższego rozwoju logopaty, terapeuta musi przestrzegać zasady stopniowania trudności.